Het verhaal
Mieke Stroop-Jongeneelen werd geboren op 3 mei 1943 in Roosendaal. Ze weet dus uit éigen beleving niets van de Tweede Wereldoorlog, maar toch waren er in die jaren drie gebeurtenissen die ervoor zorgden dat ze haar verhaal besluit met de woorden ‘Indirect is het allemaal de schuld van die verdomde oorlog’. In deel 1 vertelt ze over twee van de drie gebeurtenissen. Dit is deel 2: het verhaal over haar vader.
Ondanks de oorlog zag het Roosendaalse echtpaar Jac Jongeneelen en Marie Boot de toekomst vol vertrouwen tegemoet, vertelt hun dochter Mieke. ‘Mijn ouders hadden een dochtertje van anderhalf jaar en konden hun geluk niet op toen bleek dat Annie er een broertje of zusje bij zou krijgen. Ondanks de moeilijke tijden lachte het leven hen toe.’ Het zou helaas anders lopen.
Ziekenhuis
‘Mijn moeder heeft het me allemaal verteld. Ze werd op 2 mei 1943 dertig jaar en had een schilderij gekregen van haar broers en zussen. Mijn vader lag met
een longontsteking in het ziekenhuis. Dus sjouwde ze, hoogzwanger, dat schilderij naar het Charitas-ziekenhuis om het hem te laten zien. De volgende dag werd ik geboren, op 3 mei, en mijn vader werd op 6 mei 33 jaar. Maar zijn toestand verslechterde. Penicilline had hem misschien kunnen redden, wie weet. Maar dat medicijn ging naar de soldaten, niet naar de ‘gewone man’. Mijn vader stierf op 18 mei 1943.’ Daar stond Marie met haar twee jonge kindjes. ‘Gelukkig kreeg ze hulp van opa en oma en zo kwamen we de oorlog redelijk door. Mijn moeder was kraamverzorgster en dat betekende dat ze vaak ook ’s avonds of ’s nachts op pad moest. Omdat ze het vervelend vond dat we telkens naar opa en oma moesten of naar een lieve buurvrouw, besloot ze dat Annie en ik naar kostschool moesten, Dan hadden we een rustiger en geregelder leven en altijd een dak boven ons hoofd. Dat zij zelf dag en nacht moest werken om dat te kunnen betalen, nam ze voor lief. We zaten twee jaar in Zundert en anderhalf jaar in Berkel-Enschot.
Liedjes
Uiteindelijk kijkt Mieke toch terug op mooie jeugdjaren. ‘Mijn moeder vertelde ons alles wat ze wist over ons pa. Die had de gewoonte om liedjes die hij kende, op te schrijven. Die zong ze dan, terwijl Annie en ik op de keukentafel zaten. Dat was in de Emmastraat. Hoe we daar terecht kwamen? Op het bonnenbureau kreeg mijn moeder de melkbonnen van een oud-politieman. Hij had die zelf niet nodig, zei hij. Uiteindelijk zijn we bij hem gaan wonen. Nee, nee, ze hadden geen relatie. Hij paste op ons als mijn moeder ging werken. Ik zie dat huis nog zó voor me, een poortje, de gang, het afvoerputje, de wc buiten… Hij was weduwnaar en zijn vrouw ligt op de begraafplaats naast mijn vader. Ja, we hadden dan toch nog een vaderfiguur.’
Na negen jaar ontmoette de moeder van Mieke haar tweede man. Daar vertelt ze liever niets over. Maar des te meer over haar vader en moeder. ‘Mijn moeder woonde tijdens hun verkering nog in Utrecht. En daar ging mijn vader dan op de fiets naartoe om een middag met haar samen te kunnen zijn. En ik? Ik ben een tevreden mens. Maar het had allemaal toen zo anders kunnen zijn. Indirect is het allemaal de schuld van die verdomde oorlog.’
Samen beleven we meer
Reacties op dit verhaal