‘Indirect is het allemaal de schuld van die verdomde oorlog’ – Deel 1

Het verhaal

Mieke Stroop-Jongeneelen werd geboren op 3 mei 1943 in Roosendaal. Ze weet dus uit éigen beleving niets van de Tweede Wereldoorlog, maar toch waren er in die jaren drie gebeurtenissen die ervoor zorgden dat ze haar verhaal besluit met de woorden ‘Indirect is het allemaal de schuld van die verdomde oorlog’. Dit is deel 1 van haar herinneringen.

Personalia
Mieke Stroop-Jongeneelen
Geboren 03-05-1943, Roosendaal
Vader Jac Jongeneelen; moeder Marie Boot; zus Annie
Echtgenoot Wil Stroop (overleden 03-01-2004); 3 dochters

Mieke Stroop werkte bij Technovum. Wil Stroop was declarant bij expeditiebedrijf Hentzen. Vanwege het woningtekort in Roosendaal begin jaren ’60 verhuisden ze naar Essen, waar de drie dochters werden geboren.

Vandaag de dag is Mieke nog steeds erg actief. Ze woont zelfstandig, was/is betrokken bij Vluchtelingenwerk, Rode Kruis, parochie Norbertus, wijkhuis West, Wij willen delen (waarvoor ze de Antoniusprijs ontving) en bij verdeling voedselpakketten voor 35 gezinnen dievia diverse instanties daarvoor zijn aangemeld. Ook draait ze het Maatjesproject waarbij ze op vriendschappelijke basis mensen bezoekt en bij voorbeeld samen met mensen naar de schouwburg gaat, soms al tien jaar achtereen. Ze maakt wenskaarten en schrijft liedjes voor bijzondere gelegenheden. Mieke Stroop-Jongeneelen is Lid in de orde van Oranje-Nassau.

Fietsje
Wil Stroop, de latere echtgenoot van Mieke, was acht jaar toen op zaterdag 11 mei 1940 Roosendaal werd getroffen door een Duits bombardement dat aan tientallen mensen het leven kostte. ‘Wil had net een fietsje gekregen. Hij was samen met andere kinderen op straat aan het spelen toen de eerste bommen vielen. Er was grote paniek, het huis van mijn latere schoonouders aan het Emmapleintje, destijds de scheiding tussen de Emmastraat en Burgerhout, brandde volledig af en ze waren alles kwijt. Ze hadden alleen nog de kleren die ze op dat moment droegen. Vader, moeder en de vijf kinderen werden opgevangen in de Openbare School in de Nieuwstraat. Na verloop van tijd kregen ze een tijdelijke woning in de Rozenstraat. Stel je de angst, de ontreddering en de machteloosheid van al die mensen eens voor. En het verdriet van Wil omdat hij in de paniek zijn nieuwe fietsje moest achterlaten.’

Melkfabriek
Het tweede drama speelde zich af op 31 mei  1944. ‘De bevrijding was al in zicht en toen was er opnieuw een bombardement, ditmaal van de Geallieerden. Ze wilden het voor de Duitsers
belangrijke station platgooien, maar het ging mis en de bommen vielen op de melkfabriek ’t  Anker, de suikerfabriek van Van Gilse en op de Ste. Marieschool. Er was geen waarschuwing, geen luchtalarm, geen sirenes, want het waren immers de Geallieerden die ons kwamen bevrijden. Mijn tante Naan zag er dan ook geen gevaar in toen haar zoontje Christ op die woensdagmiddag, net zoals veel andere kinderen, aan zijn mama vroeg of hij papa tegemoet mocht lopen. Oom Piet werkte bij ’t Anker. Het werd de grootste ramp die Roosendaal trof. Er vielen 76 doden, onder wie mijn oom Piet van 39 en zijn zoontje Christ van tien. De oorlog zou nog heel lang nadreunen voor tante Naan en haar dochter Riet.’

Deel 2
Daarmee was het leed dat Mieke haar familie trof in WO II nog niet voorbij. Lees ook deel 2 van Mieke Stroop-Jongeneelen: ‘Indirect is het allemaal de schuld van die verdomde oorlog’

 

Informatie
  • Gepubliceerd:
    5 november 2026
  • Auteur:
    Interview met Mieke Stroop, 26 juni 2025 door Jeannine Hermans
  • Periode:
    1940 - 1949
  • Trefwoorden:
    WOII
  • Dit verhaal speelt zich af in:
    Roosendaal
‘Indirect is het allemaal de schuld van die verdomde oorlog’ – Deel 1

Samen beleven we meer

Reacties op dit verhaal

Er zijn nog geen opmerkingen

Plaats zelf een reactie
over dit verhaal