Bridgeclub heeft gezelligheid als troef
Rietje (‘Nee, geen Riet’) kent iedereen en iedereen kent Rietje. Niet alleen vanuit de bakkerij die ze jarenlang samen met man Ad runde, maar ook van haar andere grote liefde: het bridgespel.
Het is zover, hij gaat.
Wat hij achterlaat
is een wijk met namen.
Volta, Ampère en Watt.
Licht waren toen die straten,
philipsblauw de aderen van de stad.
Ook al wijzen diezelfde namen
straks gewoon de weg naar huis,
hier omhelzen lichtjaren de tijd
en weet de stad als geen ander
dat wat weggaat niet verdwijnt.
Daarmee maakt hij zich op voor elke dag
zoals een vogel telkens zijn veren strijkt.
Samen beleven we meer
Reacties op dit verhaal