Bridgeclub heeft gezelligheid als troef

Het verhaal

Praten met Rietje van den Bemd is zo ongeveer heel de historie van naoorlogs Roosendaal over je heen krijgen, maar dan verteld door een vrouw die ondanks haar toch al hoge leeftijd nog met twee voeten stevig in deze tijd staat.

Interview met Rietje van den Bemd op 13 oktober 2025, door Jeannine Hermans.

Rietje (‘Nee, geen Riet’) kent iedereen en iedereen kent Rietje. Niet alleen vanuit de bakkerij die ze jarenlang samen met man Ad runde, maar ook van haar andere grote liefde: het bridgespel. De bakkerij, de hoogte- en dieptepunten, hoe ze dankzij haar hond verkering kreeg met Ad, dat komt in een later verhaal aan bod, nu vertelt ze over haar bridgeclub ‘Gezelligheid is onze troef’.

Ons Marie

Nou was en is Rietje heel sportief, maar toen vrienden vroegen of ze wilde leren bridgen, was dat toch een heel ander hoofdstuk. ‘Ik wist echt niet wat de aas of de koning waren’, klinkt het schaterend, ‘en dan al die bridgetermen… Ik begreep er niets van. Maar, zo dacht ik, ik probeer het en tja, de rest is geschiedenis.’

Na verloop van tijd werd ze penningmeester van Ons Marie, de ontmoetingsruimte in Parrotia voor 55-plussers uit met name de binnenstad. ‘Er waren daar elke dag leuke activiteiten, van handwerken, rikken, sjoelen tot computeren en op vrijdag dus bridgen. Dankzij de inzet van de vele vrijwilligers was het een groot succes. Zo hebben we, Mieke Coppens, Corry van den Brand en ik, vijf jaar de Kroegenbridge gedaan waar acht tot tien cafés aan meededen, met rond de 385 deelnemers.’

Sociale aspect

Vandaag de dag zitten de bridgers in bioscoop City, op de hoek van het Tongerloplein, dus nog steeds midden in de stad. ‘Onze club heet ‘Gezelligheid is onze troef’. We spelen een A- en een B-lijn en gaan voor inzet én gezelligheid.’ Rietje speelt dan niet mee, arbitreren en bijsturen, mede geholpen door Piet Konings, dat is haar taak. Ze moet haar club runnen. Achter de computer schema’s en formulieren uitwerken, vindt ze heerlijk om te doen. Haar kantoorkamer ademt bridge, niet alleen op papier en op haar beeldscherm, maar ook door de talloze tassen met lesmateriaal om mensen thuis te laten oefenen.

‘Maar het allerbelangrijkste is het sociale aspect. Ik heb hier mensen van negentig jaar en ouder. De meesten zijn elke vrijdagmiddag present. Gemiddeld zit er zestig man binnen. Maar ja, als je ouder wordt, krijg je te maken met verlies. Dan heb je jaren met je man, vrouw of goede vriendin samen gebridged en dan valt hij of zij weg. Op dat moment moet je er zijn voor zo iemand. En vaak lukt het me dan ook nog om een nieuwe bridgepartner te vinden. Want bridgen kun je heel lang volhouden. Het kan helpen om dementie te voorkomen. Hersengymnastiek is zó belangrijk en je bent supergoed bezig.’